مقدمه: کم کاری و پرکاری تیرویید هر دو میتوانند اختلالات روانی ایجاد کنند، لیکن اثر بیماریهای روانی روی عملکرد تیرویید کمتر مشخص شده است. در بیماران با پسیکوز حاد آزمون های تیرویید به طور موقت مختل میشود. به طوری که T4 تام و T4 آزاد بترتیب در 35% و 20% موارد افزایش مییابد و مقادیر TSH و T3 متغیر است.مواد و روشها: تمامی مراجعه کنندگان مبتلا به انواع مختلف بیماریهای روانی حاد مورد بررسی قرار گرفتند. این افراد شامل 144 بیمار، 80 زن و 64 مرد با متوسط سنی بترتیب 69/10±88/27 و 19/9±69/27 سال برای زنان و مردان بود. بیماران از نظر نوع بیماری روانی، داروی مصرفی و وجود گواتر مورد ارزیابی قرار گرفتند و آزمونهای تیرویید در زمان حمله پسیکوز ارزیابی شدند. آزمایشهای تیرویید در کسانی که اختلال در عملکرد تیرویید داشتند، 3 هفته بعد مجددا تکرار گردید. نتایج: 5/14% بیماران (21 نفر) در زمان حمله بیماری TSH غیرطبیعی داشتند. TSH در 14 نفر مهار (TSH<0.3U/L، با میانگین 0.121±0.043) و در 7 بیش از حد طبیعی (TSH>5.5 mU/L، با میانگین 13.8±10.8) بود. میزان T4 در 13 بیمار (9%) غیرطبیعی بود که از این تعداد 12 نفر T4 بالا (T4>12.8μg/dL، با میانگین 85/3±16) و 1 نفر T4 پایین (T4<4.8μg/dL) داشتند. میزان T3 در 11 بیمار (8%) بیش از حد طبیعی (T3>3nmol/L، با میانگین5.8±3.08) گزارش گردید. در 10 بیمار(7%)FTl  غیرطبیعی بود که در 8 نفر FTl بیش از حد طبیعی (FTl>4.4، با میانگین 66/1±55/7) و در 2 نفر پایین تر از طبیعی (FTl<1.2، با میانگین 08/0±18/0) اندازه گیری شد. 7 بیمار در زمان تشخیص بیماری حاد روانی بیماری تیرویید (4 نفر پرکاری و 3 نفر کم کاری) داشتند که با کنار گذاشتن این افراد 14 نفر (7/9%) از بیماران با پسیکوز حاد TSH  غیرطبیعی (TSH در 10 نفر ساپرس و در 4 نفر بیش از حد طبیعی) داشتند و بترتیب T4، FTI،T3  در 8 نفر(5/5%)، 4 نفر (7/2%) و 7 نفر (5%) بالاتر از حد طبیعی بود. 3 هفته بعد از شروع حمله بیماری روانی، میزان آزمون های تیرویید همگی به حد طبیعی رسید.بحث: در این بررسی شیوع هیپرتیروکسینمی در بیماران پسیکوز حاد 7/2% بود که بسیار کمتر از سایر مطالعات میباشد. در برخورد با بیماران حاد روانی امکان پرکاری تیرویید به عنوان عامل مولد پسیکوز باید به طور جدی در نظر گرفته شود.

زمینه: درگیری مزمن کلیوی و انجام همودیالیز می تواند اختلال هایی را در آزمون های عملکرد تیرویید (TFT) به وجود آورد.هدف: مطالعه به منظور ارزیابی نتایج آزمون های عملکرد تیرویید در بیماران همودیالیزی شهرستان قزوین انجام شد.مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی در سال 1384 از تمام بیماران همودیالیزی بیمارستان بوعلی قزوین (100 نفر) نمونه خون وریدی اخذ و بر روی نمونه سرمی آنها آزمون های T3 ، T4 ،T3RU و TSH با استفاده از روش های RIA و IRMA انجام شد.یافته ها: %42 بیماران فاقد هر گونه اختلال و %58 آنان دارای اختلال در یک یا چند آزمون عملکرد تیرویید بودند. شایع ترین اختلال مربوط به کاهش T4 و کم ترین اختلال مربوط به FTI بود. در میان موارد غیر طبیعی، تعداد قابل توجهی از بیماران کاهش T3 و FTI ولی در بیش تر آنان افزایش T3RU و TSH مشاهده شد. در کل موارد دارای اختلال، 22 نفر دچار کم کاری تیرویید و 1 نفر دچار پرکاری تیرویید بودند. بقیه بیماران فاقد معیارهای کامل کم کاری یا پرکاری تیرویید بودند.نتیجه گیری: میزان واقعی درگیری تیرویید با معیارهای آزمایشگاهی در این بیماران نسبت به جامعه از شیوع بالاتری برخوردار و بیش ترین اختلال از نوع کم کاری تیرویید است. لذا با توجه به فراوانی شدید اختلال های غیر اختصاصی آزمون های TFT در بیماران همودیالیزی، باید تفسیر نتایج با احتیاط صورت پذیرد.

مقدمه: در این مطالعه، تاثیر هیپوترمی بر عملکرد غده تیرویید و متقابلا نقش آن در تطابق های متابولیکی بدن در شرایط هیپوترمی مورد بررسی قرار گرفته است.مواد و روشها: 10 رت (Rat) نر آلبینو، نژاد وستار (متوسط سن 8 ماه) مدت 2 ساعت تحت هیپوترمی سطحی قرار گرفتند و دمای بدن آنها به 25 درجه سانتی گراد تقلیل داده شد. مقادیر هورمونهای FT3، FT4، T3، T4،TSH  قبل و بلافاصله بعد از هیپوترمی و سپس به مدت چهار روز، هر 24 ساعت، اندازه گیری شد.یافته ها: سنجش هورمونها به طریق رادیوایمنواسی نشان داد که مقدار هورمونهای یاد شده در طی مطالعه دچار تغییراتی شده بود. TSH  در طی مطالعه در روزهای مختلف دچار تغییر شد اما این تغییرات از نظر آماری نسبت به مقدار پایه معنی دار نبود. بقیه هورمونها بعد از هیپوترمی کاهش معنی دار نشان دادند، به غیر از T3 که در روز سوم یک افزایش معنی دار نسبت به مقدار پایه نشان داد. بیشترین کاهش را هورمونهای FT4 و FT3 نشان میدادند. هورمون T4 نیز تا 48 ساعت بعد از هیپوترمی کاهش معنی دار نشان داد، از روز سوم به بعد کاهش آن معنی دار نبود و هورمون شروع به بازگشت به مقدار پایه کرد. دمای بدن حیوانات بعد از هیپوترمی کاهش معنیدار نشان داد. ولی از فردای هیپوترمی دما رو به افزایش گذاشته بعد از 96 ساعت به دمای پایه بدن (37˚C) نزدیکتر شد.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه حاکی از کاهش فعالیت تیرویید و محور هیپوتالاموس هیپوفیز در هیپوترمی میباشد که این تاثیر در تیرویید شدیدتر است.

مقدمه: در بیماران مبتلا به نارسایی مزمن کلیوی فعالیت غده تیرویید غیرطبیعی است و این بیماران دارای غلظت بالایی از آلومینیوم در سرم هستند. با توجه به این که در سال های اخیر اثر سمی این عنصر مورد توجه قرار گرفته، در این بررسی اثر مصرف آلومینیوم زیاد در رژیم غذایی در موش صحرایی بررسی شده است.مواد و روش ها: به رژیم غذایی موشهای نر از نوع ویستار که در شرایط استاندارد نگهداری می شدند و دسترسی آزاد به غذا داشتند، مقدار 1620 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم غذا آلومینیوم (به صورت کلرور آلومینیوم) به مدت 40 روز اضافه شد. در پایان مقادیر آلومینیوم سرم، هورمون تیروکسین (T4)، تری یدوتیرونین (T3) و هورمون محرک تیروییدی (TSH) اندازه گیری شد. اندازه گیری آلومینیوم با استفاده از دستگاه جذب اتمیک بدون شعله و اندازه گیری هورمون ها با استفاده از کیت های تجاری در دسترس انجام شده است.یافته ها: نتایج نشان داد که غلظت آلومینیوم گروه آزمون (6.3±0.1 میکروگرم در لیتر) با گروه شاهد (6.6±0.4) تفاوت معنی دار ندارد. هورمون T3 گروه آزمون (1.3±0.8 نانوگرم در صد میلی لیتر) در مقایسه با گروه شاهد (1.46±0.7) تفاوت معنی دار (P<0.05)  نداشته است. هورمون T4 گروه آزمون (3±0.3 میکروگرم در صد میلی لیتر) نیز در مقایسه با گروه شاهد (47±0.5) کاهش معنی داری داشته است. این در حالی است که غلظت TSH گروه آزمون و گروه شاهد اختلاف معنی دار با هم نداشتند.نتیجه گیری: نتایج این بررسی مشخص می کند که اولا مصرف زیاد آلومینیوم می تواند فعالعیت غده تیرویید را مختل نماید که این موضوع در تماس زیاد با این عنصر باید در نظر باشد. ثانیا به نظر می رسد در این وضعیت محور پس خوردی (فیدبکی) درست عمل نمی کند که به احتمال زیاد نشان از اختلال در فعالیت سلول های تیروتروپ دارد.

زمینه: جیوه فلزی سمی است که به طور وسیع در صنعت، کشاورزی و پزشکی مصرف می شود. این عنصر و املاح آن از طریق مواد خوراکی، راه های تنفسی و پوست سلول‎ها را آلوده می کند.هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر املاح جیوه بر ترشح هورمون های تیروییدی در رت انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 5 رت به ازای هر آزمایش انتخاب شدند و پس از تزریق داخل صفاقی کلرید جیوه به میزان 3 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن به مدت 10 روز و یک میلی‎گرم بر کیلوگرم وزن بدن به مدت 45 و 60 روز، متغیرهای T3، T4، TSH، T3 uptake و کلسترول در گروه بیوشیمی دانشکده داروسازی اصفهان اندازه گیری شدند و میانگین مقادیر حاصل در دو گروه آزمون و شاهد با آزمون تی مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: تزریق 3 میلی گرم کلرید جیوه در10 روز به ترتیب T3، T4 و TSH و کلسترول را 29، 18، 30 و 8/4 درصد کاهش وT3 uptake  را 5/23 درصد نسبت به گروه شاهد افزایش داد. تزریق روزانه یک میلی گرم کلرید جیوه به مدت 45 و 60 روز T3 را 30 و 51 درصد، T4 را 16 و 2/28 درصد و TSH را 40 و 44 درصد کاهش و T3 uptake را 24 و 22 و کلسترول را 8 و 11 درصد افزایش داد.نتیجه گیری: به نظر می رسد جیوه از طریق تاثیر بر هیپوتالاموس یا هیپوفیز، هیپوتیروئیدی ثانویه ایجاد کرده و باعث کاهش T3، T4، TSH و افزایش کلسترول شده است. در ضمن با تاثیر بر کبد موجب کاهش ساخت پروتیین شده که در این مورد افزایش T3 uptake را به همراه داشته است.

مقدمه: شیوع بیماریهای تیرویید با افزایش سن بیشتر میشود. شیوع هیپوتیروییدی و تیروتوکسیکوز در افراد مسن بالای 60 سال در مطالعات مختلف بترتیب بین 17 تا 4% و 2 % ذکر شده است. بعضی مطالعات حاکی از آن است که بیماریهای خودایمنی تیرویید در نواحی دارای ید کافی تشدید مییابد.مواد و روشها: این مطالعه در رشت، که یک ناحیه کمبود ید شناخته شده بود، روی ساکنان یک مرکز سالمندان ـ بالغ بر 128 فرد (42 مرد و 86 زن) سالم ـ صورت گرفت. سن متوسط بترتیب برای مردان و زنان 5/7±5/72 و 6/10±9/73 سال بود. بعد از معاینه فیزیکی، در تمام بیماران آزمونهای تیرویید و اندازه گیری آنتی بادی های ضد تیرویید انجام شد. اطلاعات بدست آمده از نظر آماری با آزمون آنالیز واریانس و ضریب همبستگی مورد ارزیابی قرار گرفتند.نتایج: شیوع گواتر 18% (23 بیمار، 4 مرد و 19 زن) بود. 8 بیمار TSH>5mU/L داشتند که در 2 نفر (1.5%) از آنها TSH>10mU/L بود. هیچکدام از بیماران بجز 2 نفر که مشخص گردید هیپوتیروییدی ثانویه دارند، T4<4.5mg/dL نداشتند. آنتی بادی های ضد تیرویید در همه بیماران منفی بود. تغییر قابل توجهی در میزان T4، TSH، FTI با افزایش سن بین دهه های سنی در زنان و مردان وجود نداشت، ولیکن T3 به طور چشمگیری در افراد مسن تر کاهش یافته بود (P<0.05). در این مطالعه شیوع هیپوتیروییدی 6.25% و همگی نیز از نوع تحت بالینی بود و آنتی بادی های ضد تیرویید در همه افراد منفی گزارش شد.بحث: در این مطالعه شیوع کم کاری تیرویید در سالمندان نسبت به مطالعات دیگر کمتر و به طور غیرقابل انتظاری آنتی بادی های ضد تیرویید در همگی منفی بود که این مساله شاید بخاطر اثرات کمبود ید در این منطقه باشد. میزان T3 نیز به طور قابل توجهی با بالا رفتن سن کاهش نشان میداد.

گواتر (بزرگی منتشر یا کانونی غده تیرویید) یکی از تظاهرات شایع و شکایتهای اصلی بیمارانی است که به متخصصان غدد درون ریز مراجعه می نمایند. بیماران دچار عارضه گواتر از 2 جنبه وضعیت کارکرد تیرویید و نوع گواتر بررسی می شوند. اطلاع از وضعیت توزیع فراوانی بیماران در گروههای مختلف بیماری و شناخت دقیق علایم و نشانه های آنها با اتخاذ رویکردهای مناسب تر تشخیصی و درمانی منجر می شود. تفاوت احتمالی ویژگیهای بیماران در مناطق جغرافیایی مختلف و کاستیهای منابع مرتبط با کشورمان سبب انجام این مطالعه شد. در این مطالعه گذشته نگر مشاهده ای مقطعی، به منظور بررسی وضعیت آزمونهای کارکرد تیرویید و همچنین تعیین نوع گواتر در مبتلایان، 1000 بیمار از بین مراجعان به انستیتو غدد داخلی و متابولیسم که تحت عنوان گواتر طبقه بندی شده بودند به روش تصادفی منظم انتخاب شدند. اطلاعات مربوط به سن، جنس، وضعیت کارکرد و فرم کالبد شناختی تیرویید، علایم و نشانه های همراه در فرم جمع آوری اطلاعات ثبت شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS9.5 (α=0.05 CI=0.95 POWER=90%) و با شاخصهای فراوانی، میانگین و انحراف معیار و تستهای Chisquare و one Way ANOVA تجزیه و تحلیل شد. میانگین سنی کل افراد 26.59± 0.72 سال، فراوانی زنان %88.9 و مردان %11.1 بود. حدود %78.21 از بیماران، یوتیرویید، %20.68 هیپرتیرویید و %1.1 هیپوتیرویید بودند. همچنین %60.74 از بیماران با گواتر منتشر ساده، %11.84 با گواتر چند گره ای ساده، %13.95 با گواتر منتشر سمی، %3.71 با گواتر چند گره ای، %5.62 با یک گره سرد و %2.51 با یک گره داغ مراجعه کرده بودند. میانگین سنی در گروههای مختلف بر حسب (p=0.000) TFT و نوع گواتر (p=0.000) اختلاف معنی داری را نشان داد. حدود %91.01 از بیماران یوتیرویید، %81.95 از بیماران هیپرتیرویید و %100 بیماران هیپوتیرویید را زنان و باقیمانده افراد هر گروه را مردان تشکیل می دادند. همچنین  %80.2 از زنان یوتیرویید، %18.55 هیپرتیرویید و %1.2 هیپوتیرویید بودند. حدود %65.2 از مردان یوتیرویید و %34.5 آنها هیپرتیرویید بودند. بررسی از نظر جنس در گروههای مختلف بر حسب (P=0.002) TFT و فرم گواتر (p=0.000) دارای اختلاف معنی دار بود. مرحله بندی (staging) گواتر در گروههای مختلف بر حسب (P=0.153) TFT و فرم گواتر (p=0.212) تفاوت معنی داری نداشت (power=%90). شایعترین علامت در بیماران یوتیرویید (%25.16) و هیپرتیرویید (%59.2) تپش قلب و در بیماران هیپوتیرویید ضعف و بی حالی  (%99) بود. فراوانی علایم و نشانه ها در گروههای مختلف بر حسب آزمونهای عملکرد تیرویید دارای تفاوت معنی داری بود (p=0.000). اغلب افراد مورد بررسی یوتیرویید، پس از آن هیپرتیرویید و کمتر از همه هیپوتیرویید بودند. گواتر منتشر ساده و پس از آن انواع منتشر سمی و چند گره ای غیر سمی شایعترین انواع گواتر بودند. پایین بودن میانگین سنی و شیوع بیشتر هیپرتیروییدی در مقایسه با هیپوتیروییدی به کمبود اندمیک ید در کشور بر می گردد. بیشتر بودن نسبت هیپرتیروییدی به کل اختلالات در مردان در مقایسه با زنان و شیوع بیشتر انواع چند گره ای گواتر در بین مردان نیاز به بررسی بیشتر دارد. با توجه به شیوع بالای موارد یوتیرویید در بین مبتلایان به گواتر و نیز وجود اختلاف معنی دار بین علایم و نشانه های بیماران بر حسب TFT، پیشنهاد می شود به منظور اجتناب از تحمیل هزینه اضافی و اتلاف منابع پیش از بررسی TFT به علایم بالینی بیمار توجه کافی مبذول شود.

مقدمه: محور هیپوتالاموس ـ هیپوفیز در انواع وابستگی های دارویی، به خصوص اعتیاد به مواد مخدر تحت تاثیر قرار می گیرد. با توجه به نقش کلیدی تیرویید در فعالیت های حیاتی انسان و ارتباط مستقیم تیرویید با محور هیپوتالاموس ـ هیپوفیز، این مطالعه به بررسی اثر مزمن مورفین (وابستگی به مورفین) بر ترشحات تیرویید پرداخته است. شاید بتوان از نتایج این مطالعه برای درمان بیماران معتاد که علاوه بر تغییرات روانی با تغییرات فیزیولوژیک بدن هم رو به رو هستند استفاده کرد. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی موش های صحرایی نر نژاد ویستار انجام گرفت. اندازه گیری غلظت هورمون های T3، T4، و TSH در سرم جدا شده از خون رترو اوربیتال رت ها توسط کیت های هورمونی و به روش الیزا انجام پذیرفت (گروه شاهد n=50). سپس با مصرف 21 روزه مورفین (خوراکی و از طریق آب آشامیدنی) موش ها معتاد شدند. با خونگیری مجدد از موش ها اندازه گیری هورمون ها مجددا (گروه معتادn=50) انجام گرفت. در مرحله بعد موش های معتاد به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول با تزریق نالوکسان (2mg/kg) سندروم ترک فارماکولوژیک ایجاد شد (نالوکسان پس تیمار). در گروه دوم با قطع مصرف مورفین (بعد از 21 روز) علایم سندروم ترک فیزیولوژیک مشاهده و بررسی شد. پس از بروز علایم سندروم ترک در دو گروه فیزیولوژیک و فارماکولوژیک، خونگیری و اندازه گیری های هورمونی مجددا انجام گرفت. در گروه جداگانه ای قبل از مصرف مزمن مورفین، نالوکسان به صورت پیش تیمار تزریق و سپس مقادیر هورمونی اندازه گیری و با گروه های دیگر مقایسه شد (n=20). یافته ها: مقادیر T3،T4 و TSH طی مصرف مزمن مورفین به ترتیب 17.83 و 39.15 درصد کاهش یافت،TSH بدون تغییر بود و T3UP به میزان 18.16 درصد افزایش معنی دار یافت. مصرف نالوکسان پس تیمار (ترک فارماکولوژیک) سبب افزایش معنی دار اثر کاهشی مورفین بر T3 و کاهش اثر افزایشی مورفین بر T3UP گردید. تزریق نالوکسان پیش تیمار در هیچ یک از اثرات مورفین بر هورمون های مذکور تغییر معنی داری ایجاد نکرد.نتیجه گیری: کاهش T3 و T4 در دوره مصرف مزمن مورفین و عدم تغییر بارز میزان TSH در این دوره نشان دهنده عواملی است که خارج از محور هیپوتالاموس ـ هیپوفیز در تغییر این هورمون ها موثر است. با توجه به افزایش معنی دار T3UP در دوره مصرف مزمن مورفین، احتمال افزایش ساخت پروتیین های متصل شونده به هورمون های تیروییدی بالا رفته به این ترتیب می توان کاهش هورمون های مذکور را طی مصرف مزمن مورفین توجیه کرد.

اثرات مختلف سلاح های حاوی خردل گوگردی بر سیستمهای تنفسی، خونی، گوارشی و اثرات آن بر پوست، چشم، تغییرات ژنتیکی و سرطان زایی قبلا گزارش شده اند، ولی اثرات آن بر سیستم آندوکرین تا 15 سال پیش ناشناخته بود. اگر چه شیمی درمانی سرطانها با مواد مشابه در توقف اسپرماتوژنز و ایجاد نارسایی تخمدان مشخص بود، ولی این اثرات در پی مصرف مکرر مجموعه ای از چند داروی شیمیایی بروز میکند و نمیتواند به سلاح های شیمیایی تعمیم یابد. در جریان جنگ عراق علیه ایران، مرکز تحقیقات غدد درون ریز برای اولین بار در جهان تحقیقات وسیعی برای شناخت اثرات سلاح های شیمیایی انجام داد. در هفته اول پس از مصدومیت شیمیایی، غلظت سرمی هورمونهای تیرویید کاهش یافته و T3 معکوس افزایش مییابد. T4 و FT4I سه هفته بعد از حادثه افزایش مییابد، ولی T3 و FT3I تا هفته پنجم هنوز کاهش قابل توجهی دارد. غلظت TSH تغییر مهمی نشان نمیدهد. این تغییرات در رزمندگان با گازهای عصبی دیده نشد. تغییرات در هورمونهای تیرویید شبیه سوختگی های شدید است و به علت کاهش فعالیت محور هیپوفیز ـ تیرویید و نیز کاهش تبدیل T4 به T3 در سلولهای محیطی است. غلظت کورتیزول و ACTH سرم در هفته اول پس از مصدومیت افزایش مییابد. ACTH تا هفته پنجم همچنان افزایش مییابد، ولی کورتیزول بتدریج کاهش پیدا نموده و در هفته پنجم کاهش چشمگیری نشان میدهد. لذا در ابتدای مصدومیت، استرس شدید سبب افزایش کورتیزول و ACTH میشود، ولی در هفته های 3 تا 5 پس از تماس، خردل گوگردی اثرات مستقیم بر غده فوق کلیه دارد. در هفته های اول غلظت تستوسترون تام و آزاد و دی هیدرواپی آندروسترون به مقدار زیاد کاهش مییابد. سطح سرمی FSH و LH طبیعی است، ولی پاسخ آنها به GnRH ناکافی است. در سومین هفته LH و در پنجمین هفته FSH و پرولاکتین افزایش مییابد. غلظت این هورمون ها 12 هفته پس از مصدومیت طبیعی است. میزان اسپرم در سالهای پس از صدمه کاهش عمده ای را در بسیاری از مصدومین شیمیایی با خردل داشت و تکه برداری از بیضه توقف کامل یا نسبی اسپرماتوژنز را نشان داد. در مجموع اثرات سلاح های شیمیایی حاوی خردل گوگردی در هفته های اول به علت استرس شدید شبیه سوختگی است و از طرف دیگر اثرات مستقیم بر توقف تکثیر DNA در هسته سلولها دارد که اثرات مخرب آن در اسپرماتوژنز ممکن است برای سالها باقی بماند. پیگیری فعالیت هورمونی مصدومین شیمیایی در سالهای پس از مصدومیت بویژه کار عملی بیضه ها و اسپرماتوژنز توصیه میشود.

مقدمه: این مطالعه به منظور بررسی اثر شیوه زایمان بر فعالیت محور هیپوفیز ـ تیرویید جنین طراحی شده است.مواد و روشها: در این مطالعه که در بیمارستان کوثر قزوین به اجرا در آمد، میزان هورمونهای تیروییدی سرم بند ناف سه گروه از نوزادان ترم بلافاصله پس از تولد مورد مقایسه قرار گرفت. نمونه ها از 30 نوزاد حاصل از زایمان واژینال، 30 نوزاد حاصل از سزارین اورژانسی پس از شروع دردهای زایمانی و 30 نوزاد حاصل از سزارین انتخابی قبل از شروع دردها گرفته شد. هیچ یک از مادران سابقه ابتلا به بیماری قبلی نداشته و همچنین یکسان سازی نمونه ها از نظر سن، تعداد حاملگی و سن حاملگی انجام شد. برای اندازه گیری سطح هورمونهای تیروییدی از روش رادیوایمونواسی استفاده شد.نتایج: میانگین سطح TSH سرم بند ناف نوزادان گروه زایمان واژینال یا سزارین اورژانسی به طرز معناداری کمتر از نوزادان حاصل از سزارین انتخابی بود (P<0.0001) (بترتیب 8/1±3/3، 2/3±0/9 و12.1±6.4μU/mL). میانگین سطح T3 و T4 سرم بند ناف در گروه سزارین انتخابی به طرز معناداری بیش از دو گروه دیگر بود(P<0.05) (T4 بترتیب 3/1±5/8، 4/2±4/7 و 7.4±1.3μg/dL و T3 به ترتیب 76±12، 62±20 و 51±16ng/dL).بحث: نتایج نشان میدهد که دردهای زایمانی سبب کاهش سطح هورمونهای تیروییدی میشوند. به نظر میرسد که این تطابق، محرکی برای افزایش ناگهانی T3 در نخستین ساعات پس از تولد نوزادان حاصل از زایمان پس از شروع دردهای زایمانی، که قبلا گزارش شده است، باشد.